Lajkovac
facebook_page_plugin

Slobodan Milovanović - Šljivac  (1941 - 1988)

Posle upućenog centaršuta, Šljivac bi se okrenuo prema publici i uzvknuo „ljudi gol“ i lopta bi obično doletela na prvu stativu, gde bi je Stanimir – Musa glavom poslao u gol.

 
Slobodan i Milisav blizanci koji su rođeni u porodici Stepanović 1941 godine, kada su nad Srbijom kao i Evropom polako nadolazili oblaci velikog svetskog rata,

Ispostaviće se najkrvavijem u ljudskoj istoriji, koji je celom čovečanstvu doneo toliko nesreće i patnje, koja na žalost nije zaobišla ni porodicu Stepanović koja, dve godine od rođenja blizanaca 1943 godine usled teških životnih uslova i nemaštine, ostaje bez malog Milisava, koji se teško razboleva i umire.

Te nesrećne 1943 godine Porodica Stepanović iz Skobalja se seli u Lajkovac, gde Slobodanov otac dobija posao na železnici, u početku je porodica stanovala u železničkoj koloniji, da bi negde oko 1955 godine preselila se u novi stan, kada iz određenih društveno političkih okolnosti menja i prezime u Milovanović.
 
Pre nastavka priče o Slobodanu Milovanoviću Šljivacu, napomenućemo još da je imao i starijeg brata Budimira, rođenog 1939 godine, koji je takođe bio dugogodišnji igrač i trener Železničara,

Slobodan kao dečak odlazi u Rakovicu gde uči zanat, ali ujedno počinje sa treninzima i nastupima za mlađe kategorije Želje, fudbalski stručnjaci ubrzo primećuju da se radi o veoma talentovanom dečaku, tako da već početkom 1960 godine nastupa za prvi tim Želje,
izvučen dres, spuštene štucne bili su prepoznatljivi detalji ovog istinskog majstora fudbalske igre, čiji su golovi, slobodni udarci i centaršutevi izmamljivali aplauze i oduševljenje navijača na Željinim utakmicama, igrajući na poziciji levog krila koristio je svoju brzinu da veoma lako ostavlja protivničke igrače iza sebe.

U periodu kada Šljivac svojim sjajnim igrama postaje poznat široj fudbalskoj javnosti, stižu ponude i od drugih klubova, pa tako pored Želje, popularni „Šljiva“ igra u Borcu iz Čačka, Radničkom Obrenovac, kao i u Voždovačkom(današnji Voždovac) gde svojim fudbalskim umećem i sjajnim igrama od navijača dobija nadimak „Pele“ po ugledu na tada najboljeg igrača na svetu, tih godina Voždovački je bio stabilan drugoligaš, a veliki doprinos takvom plasmanu, dao je Lajkovački fudbalski maestro Šljivac.

Međutim našeg majstora fudbalske igre, nije krasila disciplina kao ni želja da trenira, više je voleo boemski život i ribolov,

poznata je anegdota, kada Šljivac odlazi na probu u Beogradsku C.Zvezdu, i tadašnji trener Zvezde čuveni Branko Stanković, bio je zadovoljan kako je Šljivac odigrao na treningu, ali po završetku treninga poznati trener u obljižnjem restoranu zatiče Šljivca u društvu Miće Pakića, sa bocom žestokog pića ispred njih,  prišavši Šljvcu Branko Stanković mu je rekao, „momak ako tako nastaviš, na sledeći trening ne moraš ni da dolaziš“,

i kako obično većina izabere lagodniji put, kojim se na žalost češće ide, tako je i Lajkovački majstor fudbalske igre izabrao kafanu i boemski život, te krajem 1974 godine završava sa aktivnim igranjem i to u svom matičnom klubu Železničaru.
Sredinom sedamdsetih, tačnije 1975 godine, Šljivac se vraća u svoj Železničar, ali ovog puta kao trener, gde pokazuje izuzetno poznavanje fudbalske strategije i vođenja utakmice, pa tako ni rezultati ne izostaju, jer već naredne sezone uvodi Železničar u viši rang,

ali treba napomenuti da je u nekoliko navrata, Šljivac napustao klupu plavih da bi se na posletku vraćao a u jednom periodu zajedno sa Matić Mihailom Maćom predvodio Želju,

i na kraju ove fudbalske ali i životne priče o još jednoj istinskoj legendi Lajkovačkog Želje, ostaje nam da pamtimo kako se nekad igralo i živelo za Želju, da kada je Želja igrao utakmice za Lajkovčane taj dan bio svojevrsni praznik, i da su uživali gledajući fudbalske majstore, među kojima je bio nesumljivo i Slobodan Milovanović Šljivac,

koji nas napusta dosta rano, 1988 godine, preselivši se na "nebeske terene" ostavivši za sobom uspomenu na vrsnog igrača i strelca, koji je mogao mnogo više postići, samo da je to i sam želeo.

Pin It